Cezar 14/10/14

Met enige vertraging.

Omdat ook een derde een geboorteverhaal verdient.

Uitgerekend voor de 16de oktober, maar aangezien nummer 1 en 2 zich toch wat vroeger aandienden ging iedereen er gelijk van uit dat we deze datum nooit gingen halen.

De zwangerschap op zich verliep perfect.  De eerste maanden zoals het hoort met het hoofd meer in dan uit de toiletpot.  Tussen 16 en 20 weken was er pas beterschap in zicht.  Maar daarna voelde ik me eigenlijk kiplekker.  Wandelen, fietsen, zwangerschapsyoga, het ging allemaal vlotjes.  Een ander aspect dat ik wel kon appreciëren is dat de kilo’s er ook niet zo vlot aantikten als bij de vorige twee.  Ik heb een kleine, compacte buik die me niet erg in mijn doen en laten belemmert.  Heel erg fijn met al twee actieve monstertjes in mijn kielzog.

Vanaf 30 weken krijg ik wel heel erg veel last van harde buiken.  De vroedvrouw maant mij aan om het wat rustiger aan te doen.  De baby zou in tegenstelling tot vorige berichten ook wat aan de kleine kant zijn.  In volle verbouwings- en verhuisstress is dit echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vanaf 37 weken, verdwijnt plots alle onrust in de buik.  Net wanneer ik verwacht dat nummertje drie wel zou gaan komen heb ik nog weinig harde buiken.  De laatste zwangerschapsweken zijn er van wachten en wat mentale onrust.  Het verlof van de echtgenoot tikt voorbij.

Op 39 weken en één dag besluiten we na het naar school brengen van de oudsten nog eens iets gezelligs met zijn tweeën te doen.  We gaan nog eens samen ontbijten.  De wederhelft vindt dat nummer drie zich nu morgen wel eens mag komen tonen.

De rest van de dag houd ik me nog bezig achter de naaimachine en wordt er nog een broek voor nummer 2 geproduceerd.  ’s Avonds na het eten merk ik de eerste tekenen van een nakende bevalling, maar nog geen weeën of pijntjes.  Ik ga nog even langs bij de buren om wat verbouwingsperikelen door te praten.  Tegen 21u30 ben ik terug thuis.  De buik is wat onrustig, maar de harde buiken zijn nu niet per se anders te noemen dan voorheen.  Toch sms ik alvast nog eens onze kinderopvangers van dienst.  Omdat er geen reactie volgt krijg ik toch lichtjes een stresske.  Wat als het ’s nachts toch in gang zou schieten?  Ik besluit uiteindelijk gewoon te gaan douchen en te gaan slapen.  Eens in bed liggend op mijn rug is alles ook nog kalm.  Maar dan draai ik mij op mijn zij en daar begint de actie.  Ondertussen is het al na 23u.  Dit zijn onmiskenbaar weeën, maar ze zijn nog goed te doen.  Ze komen wel om de 4 à 5 minuten.  Na wat discussie besluiten we toch om de kinderen alvast maar te laten ophalen want ik voel me toch niet op mijn gemak.  De schoonouders komen ze ophalen.  Omdat op het blad van de vroedvrouw vermeld staat dat we haar moeten bellen eens de weeën om de 7 minuten komen wil de wederhelft dat er gebeld wordt.  Om 23u35 bellen we haar.  Ze raadt me aan om wat onder de douche te gaan staan om wat meer te ontspannen en de weeën wat in kracht te laten toenemen.  Tien minuten later staat ze al bij mij in onze badkamer.  Onder de douche nemen de weeën inderdaad in intensiteit toe, maar het warme water doet me erg deugd. Na nog een twintigtal minuten weeën opvangen onder de douche onder coaching van Lies wil ze toch ook even de vooruitgang checken.  Blijkbaar zit ik al aan 6 cm. Lies stelt voor om ons toch stilletjes aan klaar te maken om naar het UZ te vertrekken.  Aankleden en terug beneden geraken wordt een moeilijke klus.  Eens beneden verzamelt Steven onder mijn instructies nog het belangrijkste grief.  Ondertussen vang ik verder de zeer frequent geworden weeën op (minder dan 1 minuut tussen) al hangend aan ons keukeneiland.  Lies geeft me ondertussen een stevige onderrugmassage. Rond 1u15 vertrekken we dan richting UZ.  Fijn trouwens dat de oprit van het bevallingskwartier aldaar bestaat uit zeer hobbelige kasseien (not). Tijdens mijns waggelen richting verloskamer blijkt de lift niet te werken, ik doe dan nog maar het laatste verdiep met de trap en hang me nog een paar keer al puffend tegen de muur.  Rond 1u30 installeren we ons in de bevallingskamer met het bad die Lies voor ons liet reserveren.  Het lijkt wel bijna een wellnessruimte met het grote bad, de gedimde lichten en de zachte muziek.  Terwijl Lies het bad vult hang ik tijdens de steeds sterker wordende weeën aan de rand van het bad.  Het wordt echt lastig nu en er ontglippen mij een paar krachttermen.  Rond 2u krijg ik het gevoel dat ik naar het toilet moet.  Lies vindt het een goed idee om nog even te gaan omdat er met een volle blaas toch niet kan geperst worden.  Echter eens op het toilet overvalt mij een weeënstorm en enorme persdrang.  Ik raak in paniek en vrees dat mijn derde in de toiletpot zal geboren worden.  Op een of andere manier slagen Steven en Lies er nog in om me toch nog in het bad te krijgen.  Ik roep dat het me niet gaat lukken, maar de persdrang neemt het volledig van me over.  Ik roep en tier dan maar wat, het is gewoon onmogelijk om niet mee te persen.  Al na een paar keer persen wordt er me om 2u11 in het water door Lies een heel erg klein en fijn maar schreeuwend hoopje mens aangereikt.  Duidelijk veel kleiner dan zijn voorgangers.  We ontdekken zelf dat het opnieuw een zoontje werd.  We blijven nog eventjes in bad om onze nieuwe aanwinst uitgebreid te bewonderen.  Daarna wordt de navelstreng doorgeknipt, ga ik uit bad en wordt op bed de placenta geboren.  Ondertussen blijft het kleine ventje steeds geparkeerd op mijn borst.  Hij wordt niet meteen weggehaald voor allerlei onderzoeken, maar mag rustig zijn weg zoeken naar de borst.  Hij is goed wakker en zuigt vinnig.  Na een tweetal uur genieten word ik nog geholpen met douchen en krijgt Steven een eerste knuffelsessie met zijn derde zoon. Hij wordt dan pas gewogen en gemeten: 2660 gram en 48 cm.

Ondertussen heeft het ventje echter nog steeds geen naam.  Voor een meisje waren we er al tijden uit en kozen we voor Rosie.  Voor een jongen bleven we echter twijfelen tussen Cezar en Verne.  Uiteindelijk doen we er nog zo’n goede 6-7 uur over vooraleer we de knoop doorhakken.  Steven trekt briefjes.  Het wordt een Verne.  Waarop ik onmiddellijk zeg: ‘doe toch maar Cezar!’.  En het past! Op zijn naambandje stond echter: ‘jongen V.’ Hierna kunnen we het blijde nieuws eindelijk aan de wereld laten weten.

We blijven nog een paar uurtjes in het UZ, maar gezien mijn vorige materniteitservaringen kiezen we ervoor om dezelfde dag terug huiswaarts te keren.  Zo kunnen de grote broers ook hun kleine broertje bewonderen.

Cezar

Advertenties